Największe hity ostatnich lat!
Witajcie drodzy Czytelnicy!
Portal Cytomy przygotował dla Was zestawienie utworów muzycznych 1900 a 1920, które w tych czasach uzyskały największą popularność. Zapraszamy Was do odsłuchania utworów z tego artykułu w zakładce RADIO. Natomiast w tym artykule poznacie historię powstawania tych kompozycji.
Portal Cytomy przygotował dla Was zestawienie utworów muzycznych 1900 a 1920, które w tych czasach uzyskały największą popularność. Zapraszamy Was do odsłuchania utworów z tego artykułu w zakładce RADIO. Natomiast w tym artykule poznacie historię powstawania tych kompozycji.
Pierwszym utworem w tym zestawieniu jest „Święto wiosny - obrazy z życia dawnej Rusi w 2
częściach” - balet Igora
Strawińskiego.
„Święto wiosny” jest jednym z przełomowych, najbardziej oryginalnych oraz najpopularniejszych utworów ubiegłego wieku. Słuchacze uwielbiają jego niesłabnącą siłę wyrazu, kompozytorzy zaś pilnie studiują partyturę niczym biblię nowoczesnej instrumentacji. Utwór ten jest symbolem muzycznej i artystycznej rewolucji początku XX wieku.
Składa się z dwóch aktów: „Uwielbienie Ziemi” i „Wielka Ofiara”. Strawiński skomponował ją dla zaprzyjaźnionych Baletów Rosyjskich prowadzonych przez Sergiusza Diagilewa. Premiera odbyła się w 1913 roku w paryskim Théâtre des Champs-Élysées, w choreografii Wacława Niżyńskiego.
„Święto wiosny” jest jednym z przełomowych, najbardziej oryginalnych oraz najpopularniejszych utworów ubiegłego wieku. Słuchacze uwielbiają jego niesłabnącą siłę wyrazu, kompozytorzy zaś pilnie studiują partyturę niczym biblię nowoczesnej instrumentacji. Utwór ten jest symbolem muzycznej i artystycznej rewolucji początku XX wieku.
Składa się z dwóch aktów: „Uwielbienie Ziemi” i „Wielka Ofiara”. Strawiński skomponował ją dla zaprzyjaźnionych Baletów Rosyjskich prowadzonych przez Sergiusza Diagilewa. Premiera odbyła się w 1913 roku w paryskim Théâtre des Champs-Élysées, w choreografii Wacława Niżyńskiego.
Kolejny utwór, który natomiast zapoczątkował muzyczny modernizm jest preludium „Popołudnie fauna”
Claude Debussy’ego. Ten zaledwie
dziesięciominutowy poemat symfoniczny należy do najważniejszych dzieł XX wieku,
mimo że powstał w wieku XIX. Wywarł bardzo duży wpływ na muzykę następnego
stulecia. Sama kompozycja jest przełomem w twórczości Debussy’ego, a także jest
początkiem impresjonizmu w muzyce. Pierre Boulez twierdzi nawet, że to początek
muzycznego modernizmu, a rozpoczynająca utwór melodia fletu jest dla historii
muzyki „jak głęboki oddech”.
Utwór powstał pod wrażeniem poematu Stéphane’a Mallarmégo Popołudnie fauna, opublikowanego w 1876
roku. Poemat zrobił karierę w kręgu artystów, stał się m.in. inspiracją dla
obrazu Éduarda Maneta.
Wczesna manifestacja muzycznego impresjonizmu, formą
nawiązująca do muzyki barokowej. Taki jest kolejny utwór w naszym zestawieniu,
a mowa o „Świetle Księżyca” Claude’a
Debussy’ego - nastrojowa kompozycja fortepianowa.
To trzecia część Suity bergamaskiej, cyklu utworów na fortepian, na który składają się ponadto: Preludium, Menuet i Passepied.
To trzecia część Suity bergamaskiej, cyklu utworów na fortepian, na który składają się ponadto: Preludium, Menuet i Passepied.
Suita jest wczesnym utworem Debussy’ego, została napisana w
1890 roku, ale publikacji doczekała się dopiero w roku 1905. Tytuł Światło księżyca pochodzi z wiersza
Paula Verlaine’a, opublikowanego w 1869 roku. Poeta inspirował się malarstwem
Watteau, ukazującym wyidealizowane krajobrazy, zaludnione bohaterami commedii
dell’arte, część z nich (Arlekin i Brighella) pochodzi z Bergamo. Stąd też
Suita bergamaska.
Utwór, który stanowi symbol epoki rewolucji maszyn to
oczywiście „Pacific 231” Arthura Honeggera
Jest on zaliczany jako poemat symfoniczny.
Honegger rozsławia w tym utworze lokomotywę o nazwie Pacific 231. Słuchając maszynistycznej, rytmicznie rozpędzającej się muzyki, trudno oprzeć się temu skojarzeniu.
Honegger rozsławia w tym utworze lokomotywę o nazwie Pacific 231. Słuchając maszynistycznej, rytmicznie rozpędzającej się muzyki, trudno oprzeć się temu skojarzeniu.
Tak zwane „Mity” składające się m.in. z
I Koncertu skrzypcowego oraz trzech
poematów na skrzypce i fortepian op. 30 są owocem współpracy Karola
Szymanowskiego ze skrzypkiem Pawłem Kochańskim
Cykl powstał w 1915 roku, który obaj artyści pracowicie
spędzili w Zarudziu w gościnie u Józefa Jaroszyńskiego. Tworzą go utwory o
programowych tytułach: Źródło Aretuzy, Narcyz i Driady i Pan. Kompozycja jest
echem fascynacji Szymanowskiego kulturą śródziemnomorską, otwiera też nowy etap
kształtowania się oryginalnego języka dźwiękowego, bliskiego francuskiemu
impresjonizmowi.
Kolejne części roztaczają przed słuchaczem niezwykłe
dźwiękowe opowieści. W pierwszej – Źródło Aretuzy – nimfę Aretuzę, uciekającą
przed zalotami bożka Alfejosa, Artemida zamieniła w źródło. Od pierwszych
taktów fortepian imituje szmer wody, tworząc tło dla jednej z najpiękniejszych
melodii skomponowanych przez Szymanowskiego. W drugiej – Narcyz – historię
zakochanego w sobie młodzieńca Szymanowski ujął w rozmarzoną kantylenę
skrzypiec. W trzeciej – Driady i Pan – uganiającego się za leśnymi nimfami
bożka Pana kompozytor scharakteryzował flażoletowymi dźwiękami skrzypiec,
przypominającymi barwą fletnię Pana.
Jeśli ciekawi Cię ten temat, to zapraszamy jutro, na godzinę 10:00, gdzie pojawi się druga część
naszego zestawienia.

Brak komentarzy