Rozwiązano sprawę pojawiających się zjaw podczas wesela!

Zjawy pojawiające się na weselu okazały się być szczególnie ważne, ponieważ wyszło na jaw, że uosabiają one bolączki, nadzieje i ukryte, niespełnione marzenia gości. Okazało się, że te dziwa miały swojego przewodnika – Chochoła. Wstępnie zakładano, iż słomiany chochoł wraz z towarzyszami zostali zaproszeni przez Państwa Młodych, jednakże, jak się okazało, inwitacja ta była pomysłem Poety i Racheli. Straszydło pojawia się w chacie o północy, zapowiadając przybycie „gości” z zaświatów. Duchy ukazały się w następującym porządku: widmo zmarłego kochanka, błazen Stańczyk, Rycerza Zawisza, Hetman i Jakub Szela. Korowód widm skończył Wernyhora, jednakże faktycznymi postaciami był Chochoł oraz Wernyhora. Zadaniem widziadeł pojawiających się podczas wesela, było obnażenie prawdziwych intencji jego uczestników. Ukazanie ich hipokryzji, niemocy, apatii i bezradności, przypomnienie o zatraconych wartościach narodowych (duma, potęga, waleczność, solidarność)

Chochoł 

Postać ta po raz pierwszy ukazała się Isi, która go odpędziła.

Według wierzeń ludowych obrażenie Chochoła groziło możliwością, że stwór ten zacznie płatać figle. Na weselu takim psikusem było rzucenie przez Chochoła zaklęcia na bawiących się gości. Chochoł wprawił weselników, którzy czekali na przybycie Wernyhory i ruszenie do powstania, w senny trans uniemożliwiający podjęcie jakichkolwiek działań.

Chochoł był twórcą urojeń, rzucał czar na zebranych, budząc w nich ukryte uczucia. Chochoł to uosobienie utajnionych pragnień. Chochoł to także krzak bez życia otulony słomą na zimę. Oznacza uśpione wartości narodu. Na wiosnę się obudzi i latem rozkwitnie, co wyraża nadzieję na odzyskanie niepodległości.
Postać kryje w sobie wiele symbolicznych znaczeń:

·         martwicę – symbol zgubnej tradycji,

·         symbol wegetacji,

·         symbol idei odłożonej na przyszłość.

Chochoły, Stanisław Wyspiański

Widmo

Widmo ukazało się Marysi. Było zatracone w miłości do Marysi. To miłość romantyczna - bezgraniczna i związana z cierpieniem „Łzy mnie palą, łzy mnie pieką” , jednak Marysia nie była zdolna do takich uczuć jak Karusia z „Romantyczności” Mickiewicza, czy Izolda z „Dziejów Tristana i Izoldy”. Marysia idealnie przedstawiła pokolenie, którym jesteśmy my- neoromantycy, nie jesteśmy zdolni tak silnie czuć i kochać.

błazen Stańczyk

Stańczyk to błazen ostatnich Jagiellonów, przypomina także dawną świetność Polski. Miał odwagę mówić władcy prawdę, interesował się sprawami kraju i angażował się w nie. Na weselu pojawia się tylko Dziennikarzowi. Stańczyk skrytykował postawę i działania podjęte przez dziennikarza, który potępiał przeszłość i nie motywował narodu polskiego do walki o wolność ojczyzny.

Stańczyk uosobił wszystko,  czego Dziennikarzowi brakowało i dalej brakuje. Widmo Stańczyka było swego rodzaju wyrzutem sumienia Dziennikarza. Widmo Błazna pokazało również słabość obozu konserwatywnego.

Dziennikarz mimo, że uświadomił sobie swoje błędy i swoją rolę w społeczeństwie polskim, nie podjął się sprawowania "rządu dusz" i  nie zmienił swojej postawy. Krytyka wobec dziennikarza odnosi się do całego naszego społeczeństwa (młodopolskiej inteligencji), nie tylko do samego Dziennikarza.

 

Stańczyk, Jan Matejko

Rycerz Zawisza Czarny

Rycerz był uosobieniem wszystkiego, czego nie ma Poeta, a co jako poeta, wieszcz wzorem Mickiewicza powinien mieć.

Dawni Polacy byli zdolni do wielkich czynów. Przedstawiciele Młodej Polski, współcześni Stanisławowi Wyspiańskiemu to przeważnie dekadenci w typie Poety. A zatem krytyka Poety to tak naprawdę krytyka młodopolskiej inteligencji. To kolejna pesymistyczna diagnoza, ukazana przez dziwa, stanu polskiego społeczeństwa w czasach modernizmu .

Hetman

Widmo zdrajcy hetmana Branickiego ukazało się Panu Młodemu. Pojawiło się w chacie ścigane przez hordę diabłów. Zarzucił Panu Młodemu zdradę własnego stanu. Hetman ukazał wiele mankamentów, kompleksów, których inteligencja powinna się już dawno wyzbyć. Stanowi on personifikację stanowych wyrzutów sumienia Pana Młodego, który zdał sobie sprawę z tego, że żeniąc się z chłopką, hańbi w ten sposób stan szlachecki i sprzeniewierza się swoim przodkom.

Upiór (Jakub Szela)

Jakub Szela pod postacią upiora zjawił się Dziadowi (przedstawicielowi biedoty wiejskiej). To spotkanie brutalnie pokazało, że chłopi doskonale pamiętają swoją mroczną przeszłość. Rabacja chłopska to wydarzenie, które tragicznie podzieliło polskie społeczeństwo. Zarówno chłopi, jak i inteligencja boją się wspomnień z rzezi galicyjskiej, nie chcą przeżyć ponownie takich wydarzeń.

Ta nierozliczona przeszłość uniemożliwia porozumienie się nam chłopom i inteligencji. Żadne nie potrafi zapomnieć krzywd jakich doznała od drugiej.

Jakub Szela pokazał lęki, kompleksy polskiego społeczeństwa tak chłopów, jak i inteligentów. Widmo to było symbolem konfliktu pomiędzy chłopami a inteligencją.

Wernyhora

Pojawił się u Gospodarza, przekazując nowinę o narodowym powstaniu. Zadaniem Gospodarza było rozesłanie wici i danie hasła do walki (dźwięk złotego rogu). Koń Wernyhory zgubił złotą podkowę, którą znalazł Stasiek. Skarb zostaje zabrany przez Gospodynię i schowany do skrzyni.

Jeżeli taka postać jak Gospodarz nie jest w stanie stanąć na czele narodowej insurekcji, to nie ma w polskim społeczeństwie człowieka, który podołałby temu zadaniu, bo nikt nie jest gotowy do takiego wyzwania. To pesymistyczna odpowiedź na pytanie, czy Polacy mogą odzyskać niepodległość w czasach modernizmu na drodze zbrojnej walki o niepodległość.

Wernyhora obnażył braki Gospodarza, a tym samym polskiej inteligencji.

 Wernyhora, Jan Matejko